Je hebt het allemaal
Je hebt een goed leven. Een baan waar je redelijk tevreden over bent. Een huis. Misschien een partner, kinderen. Op papier klopt alles.
Maar ergens klopt het niet.
Je voelt het als je ’s ochtends wakker wordt. Die korte seconde voordat de dag begint, waarin je denkt: is dit het nou? Is dit alles wat er is?
Misschien ben je ergens tussen de 40 en 55. Je bent geen 25 meer, maar ook zeker nog niet oud. Je zit ergens in het midden. In de midlife. En iets voelt anders dan het voelde toen je 30 was.
Is dit een midlife crisis?
Het woord alleen al. Midlife crisis. Het klinkt dramatisch. Alsof je ineens een rode sportauto koopt of je hele leven omgooit. Maar vaak is het veel stiller. Veel subtieler. Het is niet altijd een crisis in de klassieke zin. Het is eerder een onrust. Een gevoel dat er iets verschoven is. Dat je niet meer precies weet wie je bent onder alle rollen die je speelt.
En dat gevoel is normaal. Echt, het is normaal.
Tussen je 40e en 55e jaar gebeurt er veel. Je lichaam verandert. De overgang kondigt zich aan of is al begonnen. Kinderen worden groot, of zijn al het huis uit. Je ouders worden ouder. Je werk voelt misschien niet meer zo zinvol als het ooit deed.
En opeens sta je stil en denk je: wie ben ik eigenlijk, zonder al die dingen?
7 signalen dat je midden in een veranderingsproces zit
Herken je een of meer van deze signalen? Dan zit je mogelijk midden in wat veel vrouwen ervaren.
Je voelt je vlak. Alsof het leven op de automatische piloot gaat. Er zijn geen grote pieken of dalen meer. Alles voelt oké, maar ook een beetje grijs. Die oprechte vreugde, dat gevoel dat je hart een sprong maakt, dat mis je.
Je bent moe. Niet alleen fysiek, maar ook van binnen. Moe van altijd de sterke zijn. Moe van voor iedereen zorgen. Moe van jezelf wegcijferen. Je slaapt hopelijk nog wel genoeg, maar die diepe rust, die voel je niet.
Je vraagt je af: is dit het nou? Die vraag komt steeds vaker. Vaak op momenten dat het eigenlijk goed gaat. Je hebt een fijne dag gehad, maar toch blijft die vraag hangen. Is dit alles wat er is?
Je weet niet meer wat je wilt. Vroeger wist je dat wel. Je had dromen, plannen, passies. Maar ergens onderweg ben je vergeten wat jou gelukkig maakt. Je weet wat anderen van je verwachten, maar niet wat jij zelf wilt.
Je voelt je niet gezien. Niet door je partner, niet door je werk, niet door je vriendinnen. Iedereen ziet de rollen die je vervult. Moeder, partner, collega, dochter. Maar wie ziet jou? De vrouw achter al die rollen?
Je bent prikkelbaar. Dingen die je normaal kon hebben, irriteren je nu. Je bent sneller geëmotioneerd. Soms huil je zonder te weten waarom. Andere keren voel je boosheid die je niet kan plaatsen.
Je hebt heimwee. Niet naar een plek, maar naar een gevoel. Naar hoe het vroeger was toen je vrijer was, avontuurlijker, meer jezelf. Je mist de vrouw die je was voordat je al die verantwoordelijkheden op je nam.
Het is geen zwakte, het is een uitnodiging
Als je jezelf herkent in deze signalen, dan wil ik je iets zeggen: dit is geen zwakte. Dit is geen falen. Dit is je lichaam en je ziel die je iets proberen te vertellen.
Ze zeggen: stop. Kijk. Luister. Er is iets wat aandacht nodig heeft.
Veel vrouwen proberen dit gevoel weg te duwen. Ze worden drukker. Nemen meer hooi op hun vork. Gaan harder werken, meer doen. Maar dat werkt niet. Want het gevoel blijft.
Dit is een uitnodiging. Een uitnodiging om stil te staan. Om naar binnen te kijken. Om jezelf de vraag te stellen: wat heb ik nodig? Niet wat heeft mijn partner nodig, of mijn kinderen, of mijn werk. Maar ik. Wat heb ik nodig?
Wat kan je doen?
Je hoeft niet meteen je hele leven om te gooien. Dat is vaak ook niet de oplossing. Want de vraag is niet wat je moet loslaten, maar wie je wilt worden.
Begin met klein. Met eerlijkheid. Naar jezelf toe.
Wat voel je? Niet wat denk je dat je zou moeten voelen, maar wat voel je echt? Geef die gevoelens ruimte. Schrijf ze op. Teken ze. Huil erom als dat moet. Maar ontken ze niet.
Neem tijd voor jezelf. Niet de 10 minuten die over zijn als iedereen geholpen is. Maar echte tijd. Tijd waarin je niets hoeft. Waarin je gewoon mag zijn.
Ga naar buiten. De natuur heeft iets wat je hoofd niet kan geven. Ruimte. Perspectief. Rust. Loop door een bos. Voel de wind. Kijk naar de lucht. Laat de natuur je laten zien dat verandering normaal is. Dat seizoenen komen en gaan. Dat stilstand niet bestaat.
En als je merkt dat je er niet uitkomt? Dat je blijft ronddraaien in dezelfde gedachten? Zoek hulp. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je sterk genoeg bent om toe te geven dat je het niet alleen hoeft te doen.
Je bent niet alleen
Zoveel vrouwen tussen de 40 en 55 herkennen dit. Maar niemand praat erover. Iedereen doet alsof het prima gaat. Alsof je dankbaar moet zijn voor wat je hebt. En ja, dankbaar zijn mag. Maar dat betekent niet dat je niet tegelijkertijd mag verlangen naar meer. Meer verbinding. Meer betekenis. Meer jezelf zijn.
Dit is geen crisis. Dit is een kans. Een kans om opnieuw te beginnen. Om jezelf terug te vinden. Om de vrouw te worden die je altijd al was, maar die je vergeten was onder alle verwachtingen.
Durf jij jezelf die kans te geven? Lees hier meer over hoe ik vrouwen zoals jij ondersteun.
