Die vraag die blijft terugkomen
Je staat onder de douche. Of je rijdt naar je werk. Of je ligt ’s nachts wakker. En dan is hij er weer. Die vraag. Is dit het nou?
Niet elke dag. Maar vaak genoeg dat je hem niet meer kan negeren. Hij komt op momenten dat je het niet verwacht. Op een dinsdag tijdens het koken. Op zondag als je op de bank zit. Zelfs op momenten dat het eigenlijk goed gaat.
En je weet niet goed wat je met die vraag moet. Want objectief gezien is alles toch oké? Je hebt een dak boven je hoofd. Misschien een fijn gezin. Een baan die de rekeningen betaalt. Vrienden die je af en toe ziet.
Maar toch. Die vraag. Is dit het nou?
Het gevoel achter de vraag
Misschien herken je een of meer van deze gevoelens. Ze zijn moeilijk te omschrijven. Maar als je ze leest, denk je: ja. Dat. Dat voel ik.
Er is het gevoel van vlakheid. Niet dat je ongelukkig bent. Maar ook niet echt gelukkig. Alles is oké. Redelijk. Goed genoeg. Maar die oprechte blijdschap, die vonk, die voel je niet meer. Het leven glijdt langs je heen. Je ervaart het niet, je doorstaat het.
Misschien voel je een soort leegte. Zelfs als je omringd bent door mensen. Zelfs als je druk bent met allemaal dingen. Van binnen voelt het leeg. Alsof er iets ontbreekt, maar je weet niet wat. Alsof je wacht op iets, maar je weet niet waarop.
Of je voelt onrust. Een soort innerlijke rusteloosheid die je niet kan plaatsen. Alsof je ergens naartoe wilt, maar je weet niet waarheen. Alsof je iets moet doen, maar je weet niet wat. Het zit in je lijf. In je borst. In je buik. Die onrust die niet weggaat.
Veel vrouwen voelen ook heimwee. Naar een versie van zichzelf die er ooit was. Vrij. Avontuurlijk. Vol dromen. Je mist haar. Die vrouw die je was voordat je al die verantwoordelijkheden kreeg. Voordat je zo serieus werd. Voordat het leven zo zwaar werd.
En dan is er het gevoel van gemis. Niet gemis van iemand of iets concreets. Maar gemis van… leven. Van echt voelen. Van echt leven in plaats van functioneren. Je hebt het gevoel dat het leven aan je voorbij gaat terwijl jij bezig bent met overleven.
Waarom komt die vraag nu?
Misschien ben je tussen de 40 en 55. Je bent op een punt in je leven waarop je terugkijkt en vooruitkijkt tegelijk. En beide kanten roepen vragen op.
Achter je liggen keuzes. Sommige goed. Sommige minder. Dromen die je hebt nagestreefd. Maar ook dromen die je hebt losgelaten. Paden die je bent gegaan. Maar ook paden die je niet bent gegaan. Voor je ligt… wat eigenlijk? Nog eens 30, 40 jaar? Wil je die op dezelfde manier doorbrengen als de afgelopen 10 jaar? Of wil je iets anders? Maar wat dan?
En in het nu ben je druk. Zo druk. Werk. Gezin. Huishouden. Ouders die ouder worden. Kinderen die aandacht nodig hebben, of juist het huis uitgaan. Je bent voor iedereen er. Maar wie is er voor jou?
Het is geen ondankbaarheid
Misschien voel je je schuldig om deze gevoelens. Je denkt: ik zou dankbaar moeten zijn. Andere mensen hebben het veel zwaarder. Ik mag niet klagen. Maar dit is geen klagen. Dit is voelen. En je gevoelens zijn valide. Allemaal. Je mag dankbaar zijn voor wat je hebt én tegelijkertijd verlangen naar meer. Die twee kunnen naast elkaar bestaan.
Je mag tevreden zijn met delen van je leven én tegelijkertijd ontevreden zijn met andere delen.
Je mag liefhebben wat je hebt én tegelijkertijd missen wat je niet hebt.
Het is geen of-of. Het is en-en.
Wat zegt die vraag eigenlijk?
Als je je afvraagt “is dit het nou”, dan zegt die vraag eigenlijk: ik wil meer. Meer betekenis. Meer verbinding. Meer vreugde. Meer leven. Het zegt: ik ben klaar met op de automatische piloot leven. Ik wil bewust leven. Ik wil voelen dat ik leef.
Het zegt: ik wil gezien worden. Niet alleen in mijn rollen. Maar als de vrouw die ik ben. Met al mijn dromen, verlangens, angsten en verdriet. Het zegt: ik wil mezelf terugvinden. De vrouw die ik was. Of misschien wel de vrouw die ik altijd al wilde zijn, maar nooit durfde te worden.
Wat kan je ermee?
Die vraag hoeft geen ramp te zijn. Het kan een kompas zijn. Een aanwijzing dat er iets wil veranderen. Begin met eerlijkheid. Naar jezelf toe. Wat maakt jou gelukkig? Echt gelukkig? Niet wat zou moeten, maar wat doet. Wanneer voel je je levend? Wanneer vergeet je de tijd?
Neem tijd voor jezelf. Niet de restjes die over zijn. Maar echte tijd. Tijd waarin je niks hoeft. Waarin je mag zijn wie je bent zonder prestatiedruk.
Ga naar buiten. Wandel. Voel de wind op je gezicht. Luister naar de vogels. De natuur heeft iets wat jouw drukke hoofd niet heeft: rust. Helderheid. Perspectief.
En praat erover. Met iemand die je vertrouwt. Of met iemand die je begeleidt. Want deze gevoelens horen er niet altijd alleen uitgevoeld te worden.
Is dit het nou?
Misschien niet. Misschien is er meer. Meer leven. Meer vreugde. Meer van jezelf zijn.
Maar dat ontdek je alleen als je durft te kijken. Als je durft te voelen. Als je durft te veranderen.
Durf jij? Meer weten over hoe ik je hiermee kan helpen? Lees hier verder.
