Deze zin: “Je bent meer dan dit”, schreef ik aan mezelf afgelopen week. Soms is het zo makkelijk om je volledig te identificeren met alles wat er moeilijk, lastig of uitdagend is in ons leven.
Ik bedoel, alleen al de peri-menpauze en de gedachten over alles wat daarbij hoort, is in mijn geval iets waar ik soms volledig in kan verdwijnen. Al zwetend, met een hart wat wel uit mijn borstkas lijkt te willen bonzen, met kramp in beide voeten lag ik laatst in bed. Soms wil ik vooral dat dit allemaal voorbij is. Voel ik enorm verzet tegen wat is. Mijn huisarts vergeleek deze week de oplossing voor deze symptomen met het gooien van spaghetti tegen de muur om te kijken wat blijft plakken. Zoeken, uitproberen en voor niemand hetzelfde.
Dus ik kan willen dat het snel weggaat, maar zo werkt het niet. En ook al weet ik dit al enige tijd tijd, toch verdwijn ik soms in gedachten over deze situatie. Overspoelt het me en ben ik even helemaal niet in het hier en nu en neem ik ook geen tussenruimte. Dan ga ik door, zoekend en speurend naar oplossingen en mogelijkheden. En zo hebben we allemaal onze eigen levens met uitdagende situaties.
En we hebben ook allemaal onze overlevingsstrategieën van vroeger die we dan inzetten. Maar daar tegenover staat ook nog iets heel anders. We zijn veel meer dan alleen onze situaties en onze gedachten over wat er speelt. Zo ben ik meer dan de vrouw in de overgang, meer dan de dochter van een dementerende moeder, etc.
Als ik door de natuur loop kan ik me verwonderen en verbonden voelen met een groter geheel, een groter ritme. Als ik op mijn meditiatiekussen zit, zie ik gedachten voorbij razen, maar ook voel ik sparkjes van liefde en compassie door mijn hart gaan. Als mijn potlood over het papier gaat en de kleuren zich ontvouwen tot een mooie compositie voel ik blijdschap en tevredenheid. Als ik lach met mijn zoon dan voel ik vreugde.
Wat ik maar wil zeggen, we zijn zoveel meer dan onze, niet altijd even opbeurende gedachten over de situaties in ons leven. Onze liefdevolle, creatieve, avontuurlijke, compassievolle, wijze delen zijn er ook allemaal nog. Net als onze verbinding met een groter geheel. Misschien wat verstopt in onze metaforische bus. Misschien zijn ze even verdwenen in de achterbak, maar ze zijn er wel. Alleen soms vergeten we dit. Denken we dat we alleen zijn, dat we alleen maar dingen moeten, dat het allemaal somberte en ellende is in en om ons heen.
Maar kijk verder, kijk dieper. Ga op ontdekkingstocht in jezelf. Zo vaak hoor ik vrouwen zeggen dat het zo moeilijk is om rust te vinden. En binnen vijf minuten staan ze met beide benen op de grond in het bos te genieten van een winters zonnetje. Het is niet zo ver weg, dat wat je zoekt. Het zit in jou. Vaak is het te vinden in het hele kleine. Een uitkomende knop aan een tak. Een vogeltje dat door de tuin hipt, het gevoel van je vulpen over het papier, de wol door je handen, of wat het voor jou ook maar is waar je vreugde bij voelt.
Dus wat er ook speelt in je leven, maak tijd en ruimte om te zien wat er nog meer is. Alles is tijdelijk. De seizoenen, situaties, wijzelf. We bewegen langzaam mee in een groot wiel. Probeer alle kanten van jezelf te blijven zien. Dat is veel helpender dan rondjes blijven draaien in gedachten die al tig keer gepasseerd zijn. Het betekent niet dat ze er dan helemaal niet meer zijn, maar wel dat je kunt zien dat er meer is dan alleen maar dat. Dat geeft ruimte. En hoe groter je die ruimte kunt maken, des te meer je hart open gaat en er liefde voor terug komt.
Meer weten over hoe ik je hiermee kan helpen? Lees dan hier verder.
