De stilte in huis
Het was druk. Jarenlang. De vroege ochtenden. Het heen en weer gerijd naar sport, naar vriendjes, naar school. De volle agenda’s. Het constante gevraagd worden. Mam, waar is dit? Mam, kun je dat? Mam, help je even?
Je droomde wel eens van rust. Van een ochtend dat je niet wakker hoefde van een wekker. Van een avond dat je niet hoefde te koken voor vier of vijf monden. Van een weekend zonder verplichtingen.
En nu is die rust er. Je kinderen zijn het huis uit. Studeren. Werken. Wonen op zichzelf. Je hebt wat je wilde. Rust. Ruimte. Tijd voor jezelf.
Maar het voelt niet zoals je dacht. Het voelt leeg.
Het verlies van een rol
Jarenlang was je moeder. Niet alleen, natuurlijk. Je was meer. Maar moeder zijn was wel een groot deel van wie je was. Van hoe je je dagen inrichtte. Van waar je over nadacht. Van waar je energie in stak.
En nu? Wie ben je nu?
Je bent nog steeds moeder, natuurlijk. Dat ben je altijd. Maar ze hebben je niet meer nodig. Niet op die manier. Niet meer dagelijks. Ze bellen af en toe. Ze komen langs met Kerst. Maar hun leven speelt zich af zonder jou.
En dat is goed. Dat is hoe het hoort. Ze zijn volwassen geworden. Zelfstandig. Dat was toch het doel? Dat heb je ze toch geleerd?
Maar toch. Het voelt als verlies. Als een stuk van jezelf dat weg is.
De vragen die komen
Opeens is daar tijd. Zoveel tijd. Tijd die je vroeger niet had. Tijd waar je altijd naar verlangde.
Maar nu je hem hebt, weet je niet wat je ermee moet. Want wat doe je als je niet meer hoeft te zorgen? Als de boodschappen opeens voor twee zijn in plaats van vier? Als de was in een dag gedaan is in plaats van een constante stroom?
En dan komen de vragen. Waar ben ik goed in, behalve moeder zijn? Wat wil ik, als ik niet meer hoef te doen wat mijn kinderen nodig hebben? Wie ben ik, zonder die rol?
Misschien kijk je naar je partner en denk je: wie ben jij ook alweer? Want jaren lang draaide alles om de kinderen. Jullie functioneerden als team. Praktisch. Efficiënt. Maar hoe zit het met jullie? Met wie jullie zijn voor elkaar, los van de ouderrol?
Of misschien ben je alleen. Alleenstaand. En dan is die stilte nog groter. Nog schrijnender. Want er is niemand anders meer om voor te zorgen. Alleen jij. En wat doe je met jezelf?
Het gemis van betekenis
Het gaat niet alleen om de kinderen. Het gaat om het gevoel dat je leven ergens over ging. Dat je nodig was. Dat wat je deed belangrijk was.
Kinderen opvoeden is zwaar. Maar het geeft ook betekenis. Je doet iets wat ertoe doet. Je vormt jonge mensen. Je helpt ze groeien. Je bent belangrijk in hun leven.
En nu? Wat is er nu belangrijk? Wat is je rol? Waar draagt je leven toe bij?
Die vragen kunnen zwaar zijn. Vooral als je jaren achtereen hebt geleefd voor je gezin. Als je eigen dromen hebt opgegeven. Je eigen carrière hebt gepauzeerd. Je eigen interesses hebt laten liggen.
Want nu is er tijd. Maar voor wat?
Dit is geen einde, het is een begin
Het klinkt misschien vreemd. Maar dit moment, hoe leeg het ook voelt, is ook een kans. Een opening. Een nieuw begin.
Voor het eerst in jaren ben je vrij. Echt vrij. Je tijd is van jou. Je energie is van jou. Je leven is van jou.
Je hoeft niet meer te leven voor je kinderen. Je hoeft niet meer in te plannen rondom schooltijden, huiswerk, hobby’s, vriendjes. Je hoeft niet meer beschikbaar te zijn 24/7.
Voor het eerst in tijden kun je vragen: wat wil ik? Niet wat wil ik voor mijn kinderen. Niet wat heeft mijn gezin nodig. Maar ik. Wat wil ik? Wat heb ik te brengen in deze wereld?
En misschien weet je het antwoord niet meteen. Misschien ben je vergeten hoe je die vraag stelt. Maar dat is oké. Je mag het weer leren.
Jezelf herontdekken
Begin klein. Met dingen die je altijd al wilde proberen maar nooit deed. Omdat er geen tijd was. Omdat het niet praktisch was. Omdat je kinderen voor gingen.
Misschien wilde je altijd al een cursus volgen. Een instrument leren spelen. Een nieuwe taal leren. Creatief bezig zijn met tekenen of schilderen. Wandelen in de natuur. Reizen naar plekken die je altijd al wilde zien.
Doe het nu. Dit is je tijd.
Kijk ook naar wie je bent, los van je rol als moeder. Welke talenten heb je? Welke interesses? Wat geeft je energie? Wat maakt jou jou?
Misschien ontdek je delen van jezelf die lang hebben liggen slapen. Misschien ontdek je nieuwe delen die je nog niet kende.
Nieuwe verbindingen
Dit is ook een moment om nieuwe verbindingen te maken. Of oude te verdiepen.
Zoek andere vrouwen op die in dezelfde fase zitten. Die ook worstelen met die leegte. Die ook zoeken naar wat er nu komt. Samen voelt het minder eenzaam.
En kijk naar je relatie, als je die hebt. Dit is een kans om elkaar opnieuw te leren kennen. Niet als ouders. Maar als mensen. Als partners. Wat willen jullie samen? Welke dromen hebben jullie? Wat willen jullie nog meemaken?
Een nieuw doel
Je hoeft niet meteen een groot nieuw levensdoel te vinden. Maar je mag wel zoeken naar wat je leven betekenis geeft. Wat je wilt bijdragen. Waar je energie naartoe wilt.
Misschien is het vrijwilligerswerk. Misschien is het een nieuwe studie of carrièreswitch. Misschien is het een hobby die een passie wordt. Misschien is het gewoon meer leven. Meer genieten. Meer aanwezig zijn.
Er is geen juiste of foute richting. Alleen jouw richting.
Het is oké om te rouwen
Voordat je vooruit kunt kijken, mag je achterom kijken. En rouwen. Om wat voorbij is. Om de fase die niet terugkomt. Om je kinderen die klein waren en nu groot zijn.
Het is oké om verdrietig te zijn. Om te voelen dat er iets voorbij is. Om te missen hoe het was.
Maar blijf daar niet hangen. Want er is ook iets nieuws. Iets wat nog moet komen. Een nieuwe fase. Een nieuwe jij.
Durf jij die nieuwe fase te omarmen? Meer weten over hoe ik je kan helpen bij deze ontdekkingstocht? Lees hier verder
