Een paar weken geleden deed ik een prachtige tekensessie met iemand. We hadden het over hoe ze reageerde op bepaalde situaties. Dat ze merkte dat ze als een klein meisje naar buiten stond uit te reiken. Zie mij, zie mij. Dat ze vervolgens als ze die erkenning niet kreeg heel kritisch op zichzelf werd. Zie je wel, je doet het niet goed.
Een innerlijke dynamiek die aangezet wordt door gebeurtenissen in de buitenwereld. Vervolgens gingen we laagje voor laagje naar binnen. En daar kwamen we terecht bij wijsheid, bij lichtheid, bij de kern. En vanuit die kern was er helemaal geen probleem meer. Alleen heel veel liefde voor zichzelf, maar ook de mensen om haar heen. Veel meer compassie, zachtheid. En een diep weten dat dit de plek is waar ze altijd naar terug kan.
Zo’n mooi voorbeeld van hoe de buitenwereld werkt als je eigen spiegel. Dus waar voel jij de triggers en wat willen ze je eigenlijk zeggen? Het heeft geen zin om er van af te willen, om er rode kruizen doorheen te tekenen. Om ze uit je systeem te bannen. Dit hoort bij je. Dit is onderdeel van wie je bent en wat jouw pad is hier op deze aardbol.
Dus in plaats van zo boos en hard te doen naar jezelf is het misschien tijd om een andere strategie toe te passen? Iets met erkenning, een dosis liefde? Waarschijnlijk kun je dit prima geven aan de buitenwereld, maar doe je dit ook wel eens bij jezelf? Ruimte maken voor verdriet, voor boosheid, voor angst?
Als we in verbinding staan met onze kern is het leven echt veel minder problematisch.
Dan zijn we milder naar onszelf en naar de rest van de wereld. Zijn we minder bang. Als we in de buitenste randen reactief blijven reageren dan verandert er zo weinig. Als we met onze vinger maar blijven wijzen naar de buitenwereld dan missen we het antwoord.
We mogen van reactief naar reflectie bewegen denk ik.
Terug naar binnen, naar huis, naar wie je werkelijk bent. En vanuit daar weer naar buiten. Ook dit gaat om zelfonderzoek in combinatie met het opzoeken van de stilte, ruimte in je leven voor reflectie. Verwachten dat alles oplost terwijl jij doet wat je altijd deed gaat em simpelweg niet worden.
Dit gaat niet alleen om onszelf. Dit gaat ook over de wereld en hoe we deze samen willen vormgeven. Want de wereld is niet stabiel op dit moment en zal het waarschijnlijk voorlopig ook niet worden. Dus die stabiliteit hebben we te vinden in ons zelf. Niet buiten onszelf. En daarvoor is het nodig om in verbinding te blijven met wie we werkelijk zijn. Net als een boom, stevig geworteld. En dat is waar de winter over gaat. Terugtrekken naar binnen, aandacht geven aan je wortels. Zodat ze weer een laagje dieper kunnen komen en jij steviger gaat staan voor wie je bent.
Die reis naar binnen, die kun je bij mij op verschillende manieren maken.
Door te bewegen, je voeten in de modder, wandelen tot de stilte terugkeert. En soms door te maken, je handen te gebruiken, te tekenen of schrijven tot je begrijpt wat er speelt. Steeds meer werk ik met de combinatie die je helpt om echt door te dringen tot die kern.
Dus duik je volgend naar binnen om verbinding te maken met alles wat er is in jezelf, of blijf je buiten jezelf eindeloos dezelfde rondjes herhalen tot het echt niet meer gaat?
Met mij werken? Check hier alle actuele mogelijkheden.