Wie ben ik eigenlijk?
Je kijkt in de spiegel en je herkent jezelf. Natuurlijk. Het is jouw gezicht. Jouw ogen. Jouw lijf.
Maar tegelijkertijd herken je jezelf niet. Want wie ben je? Als je stopt met alle rollen die je speelt. Als je niet meer de moeder bent. Of de partner. Of de collega. Of de dochter. Wie blijft er dan over?
Veel vrouwen tussen de 40 en 55 herkennen dit gevoel. Ze zijn mezelf kwijtgeraakt, zeggen ze. Ergens tussen alle verantwoordelijkheden, alle verwachtingen, alle rollen door, zijn ze zichzelf verloren.
En nu weten ze niet meer hoe ze terug moeten komen.
Hoe raak je jezelf kwijt?
Het gebeurt niet van de ene op de andere dag. Je wordt niet wakker en denkt: hé, waar ben ik? Het gaat geleidelijk. Stukje bij beetje. Zonder dat je het doorhebt.
Het begint vaak klein. Je geeft je eigen behoeften op voor die van een ander. Logisch, denk je. Zo hoort dat toch? Je kinderen gaan voor. Je partner. Je werk. Je ouders. Allemaal belangrijker dan jij.
Je doet wat er van je verwacht wordt. Op je werk. Thuis. In je relaties. Je bent verantwoordelijk. Betrouwbaar. Sterk. Iedereen kan op je rekenen. En dat is fijn, toch? Fijn dat je daar bent voor anderen.
Maar ergens onderweg stop je met vragen wat jij wilt. Wat jou gelukkig maakt. Waar jij van droomt. Wat jij voelt. Het wordt minder belangrijk. Of eigenlijk: je maakt het minder belangrijk.
En dan opeens, jaren later, sta je stil. En je denkt: wie ben ik eigenlijk? Zonder al die anderen. Zonder al die taken. Wat wil ik? Wat vind ik? Wie ben ik?
En je weet het niet meer.
Herken je deze patronen?
Misschien zeg je altijd ja. Ja tegen die extra taak op je werk. Ja tegen die hulpvraag van een vriendin. Ja tegen die activiteit waar je eigenlijk geen zin in hebt. Nee zeggen voelt egoïstisch. Dus je zegt ja. Altijd ja.
Of je maakt jezelf klein. Je eigen zorgen zijn niet zo belangrijk. Je eigen verdriet niet zo erg. Andere mensen hebben het zwaarder. Dus je zegt: ach, het valt wel mee. En je slikt je gevoelens in.
Misschien voel je je schuldig als je iets voor jezelf doet. Een middagje vrij nemen. Een wandeling maken terwijl er nog was ligt. Een boek lezen terwijl er nog zoveel moet gebeuren. Het voelt verkeerd. Alsof je het niet verdient.
Of je weet niet eens meer wat je leuk vindt. Als iemand vraagt: wat doe jij graag? Dan weet je het niet. Vroeger wist je dat wel. Maar ergens ben je het vergeten. Of misschien heb je het nooit de kans gegeven om erachter te komen.
Veel vrouwen leven voor de toekomst. Als de kinderen groot zijn, dan… Als ik gepromoveerd ben, dan… Als het rustiger is op mijn werk, dan… Maar die toekomst komt nooit. Want er is altijd iets.
En ondertussen gaat het leven voorbij. En jij? Jij bent er wel, maar niet echt. Je functioneert. Maar je leeft niet.
De pijn van niet gezien worden
Het doet pijn als niemand je echt ziet. Als iedereen alleen de rollen ziet die je vervult. De moeder die altijd klaar staat. De partner die alles regelt. De collega die het nooit laat afweten.
Maar wie ziet jou? De vrouw met dromen. Met angsten. Met verdriet. Met verlangens. Met twijfels. Met kracht. Wie vraagt: hoe gaat het echt met je?
En als niemand het vraagt, ga je het jezelf ook niet meer vragen. Je stopt met luisteren naar wat er van binnen gebeurt. Want er is geen tijd. Geen ruimte. Geen moment van stilte waarin je zou kunnen voelen.
Tot het niet meer lukt. Tot je lichaam zegt: stop. Tot de vermoeidheid niet meer weggaat. Tot de tranen komen zonder dat je weet waarom. Tot de boosheid opeens heel groot is. Tot je jezelf hoort denken: ik kan niet meer.
De weg terug
De goede nieuws? Je bent niet echt kwijt. Je bent er nog. Onder alle lagen van verwachtingen, verantwoordelijkheden en rollen. Diep van binnen ben je er nog. Die vrouw die je bent. Die altijd bent geweest.
Maar je moet haar weer gaan zoeken. Je mag jezelf weer gaan zien, in plaats van dat je de bevestiging zoekt in de buitenwereld. En dat vraagt moed. Tijd. Ruimte.
Begin met stilte. Echt. Gewoon stilte. Geen muziek. Geen podcast. Geen afleiding. Alleen jij en de stilte. In het begin voelt het ongemakkelijk. Misschien zelfs eng. Maar in die stilte kun je jezelf weer horen.
Vraag jezelf: wat voel ik? Niet wat denk ik. Niet wat zou ik moeten voelen. Maar wat voel ik echt? Geef die gevoelens ruimte. Schrijf ze op. Teken ze. Huil erom. Maar ontken ze niet meer.
Ga naar buiten. De natuur heeft iets wat jouw hoofd niet heeft. Zij vraagt niks van je. Je hoeft niks te presteren. Niks te zijn. Je mag gewoon wandelen. Voelen. Ademen. En in die ruimte kun je jezelf weer tegenkomen.
Doe iets wat jij leuk vindt. Iets waar je niet goed in hoeft te zijn. Waar niemand iets van verwacht. Iets wat gewoon fijn voelt. Tekenen. Dansen. Zingen. Wandelen. Schrijven. Wat dan ook. Maar doe het voor jou. Niet voor het resultaat. Alleen voor het doen.
En durf hulp te vragen. Jezelf terugvinden hoef je niet alleen te doen. Soms heb je iemand nodig die je de goede vragen stelt. Die je helpt om weer te voelen. Die je laat zien waar je blind voor bent geworden.
Je bent het waard
Je bent het waard om gezien te worden. Om gehoord te worden. Om tijd voor jezelf te nemen. Om te doen wat jou gelukkig maakt. Je bent meer dan de rollen die je vervult. Je bent een vrouw met dromen. Met talenten. Met gevoelens. Met een eigen stem.
En misschien ben je die stem een tijdje vergeten. Maar hij is er nog. Zachter geworden misschien. Maar niet weg. Durf je weer te luisteren? Durf je jezelf terug te vinden?
Meer weten over hoe ik je hierbij kan helpen? Lees hier verder
