Zes dagen spelen in de sneeuw op sneeuwschoenen en tourski’s. Van schaterlachen naar diep verdriet en weer terug. Van vloeken op stomme ski’s en een eindeloos zwaar pad naar genieten rond het kampvuur.
Zes dagen was ik op avontuur met zes vrouwen en Ruben, onze wildernisgids. Zes dagen zwierven we door de sneeuw, baanden ons eigen pad door bossen en over bevroren meren. Gingen telkens weer de sauna in, daalden langzaam af in de kou van het ijswak, ontdekten de saunatent midden op het meer.
Overdag zijn we buiten aan het spelen. Deze keer twee dagen op sneeuwschoenen en vier dagen op tourski’s, met één nacht slapen in de tent met ons adem zichtbaar in de koude lucht en de sterren vlakbij. In de ochtend en avond duiken we het persoonlijke proces in. Met een oefening, schrijven, een deelronde. En zo gaan er telkens nieuwe luikjes open, komen er inzichten, worden patronen zichtbaar. Niet omdat we er hard aan werken. Maar door de setting, de veiligheid en het buiten in beweging zijn met elkaar.
Met onze kleren nog ruikend naar rook vlogen we allemaal met een zachter hart terug naar huis. En dat is precies wat ik telkens zie gebeuren tijdens deze tochten. We komen aan met alertheid, met een muurtje om ons heen, begrijpelijk want we kennen elkaar nauwelijks. En dan, dag voor dag, gaan de muurtjes omlaag. We worden vloeibaar, zei iemand uit de groep. Zo mooi. Want hoe meer de muurtjes omlaag komen, hoe meer er gevoeld kan worden. Hoe meer ruimte er is voor wat er écht is.
Het tonen van kwetsbaarheid, samen met andere vrouwen, in een omgeving die veilig voelt, ik geloof oprecht dat dit helend werkt. Niet als therapie, niet als techniek. Maar gewoon omdat het zo oud is als de mens zelf: samen zijn, buiten zijn, delen wat er speelt zonder goed of fout.
De verbinding met de natuur, met jezelf, met de ander zorgt ervoor dat je steeds dichterbij komt. Dat je opengaat. Dat je met tranen in je ogen in een prachtige besneeuwde kloof staat, overweldigd door de omgeving. Of zoals ikzelf met tranen in mijn ogen over een groot, leeg meer zoefde, de vrouwen voor me uit, en om me heen alleen maar ruimte. Leegte die niet leeg aanvoelt, maar vol.
Die inzichten gaan mee naar huis. Ze gaan mee terug de wereld in. En daarmee ook de kracht die vrijkomt als je durft te tonen wie je bent. De stevigheid die je krijgt als je merkt dat het oké is om kwetsbaar te zijn. Dat je jezelf kunt dragen. Dat je goed bent zoals je bent, niet als mooie zin op een tegeltje, maar als iets wat je nu ook echt voelt, in je lijf, na zes dagen kou en stilte en kampvuur. En als je dat écht voelt, ga je andere stappen zetten. Andere keuzes. En dat is precies wat de wereld van je nodig heeft.
Dag, mooi Finland. Tot volgend jaar. Van 23 t/m 30 januari 2027 gaan we weer op winteravontuur. Heb je interesse stuur me dan gewoon een mailtje terug, dan krijg je als eerste een seintje als alles online staat.
